Vierhandengebarentaal

Bij de vierhandengebarentaal wordt gebruik gemaakt van dezelfde gebaren als bij de Nederlandse Gebarentaal (NGT). Het verschil is dat de doofblinde tijdens het gebaren losjes de handen van de gesprekspartner vasthoudt. Zo kan hij/zij voelen wat de ander gebaart. De meeste gebaren zijn op deze manier even duidelijk te voelen als ze normaal gesproken kunnen worden gezien. Alleen voor gebaren waarbij het mondbeeld (orale of gesproken component) erg belangrijk is, wordt een aangepast gebaar gebruikt. Net als bij doven zijn er ook onder doofblinden mensen die geen NGT beheersen, maar die wel gebruik willen maken van gebaren. Deze groep doofblinden maakt gebruik van een vierhandenversie van het Nederlands met gebaren (NmG).